Հարևանիս տղեն մոր մոտ գալիս էր մենակ բերքահավաքի ժամանակ, սաղ հավաքում տանում էր, մորը դաժե հացի փող չէր թողնում, որոշեցի դրա քիթը տրորեմ, սաղ կյանքը ինձ կհիշի, այ սենցա պետք պատ ժել բոլոր անարժան զավակներին

Հարևանուհիս մենակ էր ապրում, տարեց կին էր: Տղեն թողել էր մորն ու գնացել էր քաղաք, իբր հեսա գործերը կլավանա, մորը կտանի: Ամբղ տարին տղեն չէր երևում, չէր էլ զանգում, գալիս էր մենակ բերքահավաքի ժամանակ: Վերցնում էր այն ամենը, ինչի կինը աշխատել էր ամբողջ տարին։

Կնոջ համար այգին սննդի հիմնական աղբյուրն էր, բայց տղեն աանց խղճի խայթ զգալու տանում էր ամեն ինչ: Հարևանները խղճում էին տատիկին, բոլորն օգնում էին նրան, որքան հնարավոր էր։ Ես միշտ տաք ճաշ ու հաց էի տանում: Տատը բարի հոգի էր, նա նույնիսկ չէր նեղանում որդու վրա։ «Ջահել ա, հիմարա, չի հասկանում, հետո ավելի իմաստուն կդառնա», — ասում էր նա: Ես որոշեցի, որ էդ սողունին պետք է դաս տալ։

Աշխատում եմ որպես նոտար և համոզեցի տատիկին տունը կտակել պետությանը, այլ ոչ թե իր որդուն, ով վաստակ չունի։ Տատիկը մա հա ցավ 73 տարեկանում. Կտակի հրապարակման ժամանակ պետք է տեսնեիք որդու հիա սթա փված դեմքը։ Կարծում եմ, որ նա լիովին արժանի էր դրան:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *